وبلاگ هومن مسگری

جدیداً دارم پرل (Perl) یاد می‌گیرم. زبان جالب و قدرتمندی به نظر می‌آید ولی تا اینجای کار خیلی مزخرف است. ساختار برنامه‌نویسی کج و کوله‌ای دارد. (اگر اطلاعات بیشتری می‌خواهید می‌توانید به ویکی‌پدیای فارسی و یا انگلیسی مراجعه کنید) علی‌الخصوص اگر که شما قبل از یادگیری پرل، آخرین زبانی که یادگرفته‌اید پیتون (یا پایتون = Python) باشد. هر چقدر که پیتون خوانا، خوش‌خط و خوش‌ساختار است، پرل ناخوانا، بدخط و بدساختار است. (اگر اطلاعات بیشتری می‌خواهید می‌توانید به ویکی‌پدیای فارسی و یا انگلیسی مراجعه کنید)

البته از همه دوستان علاقمند به این زبان عذر خواهی می‌کنم. ولی نظر من همین است و لا غیر. هر کسی هم که مخالف است برود کمی پیتون یاد بگیرد و بعدش بیاید با هم صحبت می‌کنیم. خداییش اگر که بابت پروژه‌ای که قبول زحمت کرده‌ام نبود، عمراً سراقش می‌رفتم.

بابا این تورنت هم عجب چیزیه! فقط اینو بگم که من با اینکه از هر چی نرم‌افزار «به اشتراک گذاری» مستقیم بدم می‌آید. عاشق این یکی شدم. یک مزیت عمده آن این است که تورنت یک نرم‌افزار نیست، یک پروتوکل است برای «به اشتراک گذاری» و بقیه ملت می‌آیند و یک نرم‌افزاری می‌نویسند که تحت این پروتوکل و ساختار کار کند. البته این رو هم بگم که این جملاتی که من گفتم اصلاْ فنی نیست و فقط به منظور انتقال کلیت گفته شد.
من خودم از نرم‌افزار سی‌تورنت استفاده می‌کنم که یک نرم‌افزاری لینوکسی است و در خط فرمان اجرا می‌شود. می‌شود آن را همراه با سرور مربوطه اجرا کرد که کنترل وضعیت دریافت و ارسال فایل‌ها را تحت وب انجام داد.

گنجشک به خدا گفت: «لانه کوچکی داشتم. آرامگاه خستگیم، سر پناه بی‌کسی‌ام بود. طوفان تو آن را از من گرفت. کجای دنیای تو را گرفته بودم؟»
خدا گفت: «ماری در راه لانه‌ات بود. تو خواب بودی، باد را گفتم لانه‌ات را واژگون کند. آنگاه تو از کمین مار پر گشودی! چه بسیار بلاها که از تو به واسطه محبتم دور کردم. و تو ندانسته به دشمنیم برخاستی!»

این اینترنت پرسرعت خانه ما هم بالاخره راه افتاد. خیلی حال می‌ده. علی‌الخصوص اگر با Eee PC باشد و بی‌سیم باشد و ADSL باشد و در منزل باشد.
این اولین لحظات استفاده من از اینترنت پرسرعت در منزل است و با Eee PC الهام دارم اولین نوشته‌ام را می‌نویسم.

اون روزی که دوربین را بردم نمایندگی آفومار برای تعمیر، هرچی من توضیح دادم که بابا تو این دوربین شن رفته و لنزش گیر کرده و لنزش هیچ مشکل دیگری ندارد کسی خرف ما را گوش نکرد. حتی به آن آقای آفوماری گفتم مدار داخلی دوربین سوخته است و دلیلش هم این است که دوربین حتی در حالت نمایش عکس‌ها (Playback) که با لنز کاری ندارد هم تصویر سیاه می‌دهد گوش نکرد! فقط لطف کرد گفت که «۱۴۵ هزار تومان قیمت لنز است و ۵۰ هزار تومان هم هزینه تعویض آن. اگر بعد از تعویض لنز باز هم تصویر نداد باید قسمت‌های دیگرش چک شود و هزینه آن به شما اعلام می‌شود» (یعنی دوربین را که بدهی، ۱۹۵ هزار تومان پیاده هستی. اگر شانس بیاری و درست بشود که هچ، اما اگر درست نشود یا باید ۱۹۵ هزار تومان بدهی و دوربین خراب را تحویل بگیری و یا اینکه باز هم کلی پول دیگر بدهی تا بقیه مشکلات حل شود. یعنی همه جوره رفته توی پاچه‌ات)

من هم که دیدم اینجوری خیلی زور دارد، بیخیال تعمیرش شدم و تصمیم به خرید یک دوربین گرفتم.در همین احوالات بودم که دوستان تعمیرگاه مرکزی دوربین را پیشنهاد کردند. نه آدرس درستی داشتم و نه تلفنی! با هزار دردسر بالاخره پیدایش کردم و همان دوربین را فقط با ۵۵ هزار تومان کامل تعمیر کردند و الآن هم دارد به خوبی کار می‌کند! ۴۰ هزار تومان هزینه «تعویض بورد DC-DC» و ۱۵ هزار تومان هم هزینه «باز و بسته کردن دوربین و تعوض بورد و تمیز کردن شن‌های موجود در لابلای لنز». خدا خیرشان بدهد. از معدود مراکز خدماتی در ایران است که به دلم نشست و می‌دانند که دارند چکار می‌کنند.

برای دیگر دوستانی که به دنبال تعمیر دوربین‌شان هستند آدرس و تلفن آن به شرح زیر است:

• آدرس: خیابان جمهوری، بین ولیعصر و حافظ، ساختمان آلمینیوم، طبقه یازدهم.
• تلفن: ۶۶۷۳۹۴۹۴
• وب‌سایت: http://www.tamir.ir (فعلاً که کار نمی‌کند)

بالاخره ایران توانست در المپیک ۲۰۰۸ چین صاحب یک مدال شود، منتها این مدال برنز است … سید مراد محمدی طلسم مدال‌های ایران را شکست و در وزن ۶۰ کیلوگرم کشتی آزاد مدال برنز بدست آورد. جالب اینجاست که ایشان در سال ۲۰۰۶ در مسابقات جهانی کشتی طلا گرفتند و بعد از آن در سال ۲۰۰۷ در مسابقات آسایی نقره و در سال ۲۰۰۷ در المپیک برنز گرفتند. به نظر می‌رسد اگر ایشان همین‌گونه ادامه بدهند (و یا شاید بهتر است بگوییم اگر فدراسیون کشتی ایران همین‌گونه ادامه بدهند) این مدار برنز آخرین مدال ایشان خواهد بود!!!

واقعاً وقتی می‌گویند که در دنیای رقابت، خدمات پس از فروش حرف اول را می‌زند راست می‌گویند. من امروز به این قضیه ایمان آوردم.

شب عید مامان جان رفتند و یک تلویزیون LCD سامسونگ خرید فرمودند … و این تلویزیون ۵ ماهه، پنلش الآن سوخته و تصویر ندارد. هفته پیش زنگ زدیم گارانتی آمدند و گفتند که دستگاه باید بیاید تعمیرگاه و خودشان می‌آیند و می‌برند ولی زمان مراجعه معلوم نیست! در نتیجه باید دو روز خانه نشین بود! و ما هم گفتیم خوب تلویزیون را من می‌برم محل کار تا بیایند و از آنجا ببرند و هر روز صبح با تلویزیون می‌آمدم سر کار و با تلویزیون می‌رفتم خانه تا اینکه در روز سوم از سامسونگ آمدند. و جالب اینجاست که باز هم بجای تیم ترابری به منظور حمل و نقل تلویزیون، تیم فنی برای بررسی مشکل آمد!!!!!! و گفت که سیستم باید بیاید تعمیرگاه!!! جل‌الخالق … و اینجا بود که من جوش آوردم و زنگ زدم به نمایندگی (۸۲۵۵) برای پیگیری. اگر از اینکه من مجبور شدم ۱۰ بار توضیح بدهم تا افراد پشت خط داستان را بفهمند و گوشی را به بغل دستی خود بدهند بگذریم، نکته جالب این است که ادعا می‌کردند که تقصیر ما است که آدرس را عوض کردیم. من نمی‌دانم پس این شماره سریال را برای چه آفریدند!!! آهان، برای پر کردن و بیشتر کردن محتوی کارت گارانتی حتماً دیگه …

و جالب اینجاست این اتفاقات در حالی می‌افتد که ال.جی. در کمتر از ۲ ساعت در محل حاضر می‌شود و همه جوره مشکل ما را حل می‌کند!

این دوربین دیجیتال ما (یادش به خیر) گویا به رحمت ایزدی پیوسته. البته هنوز که نپیوسته. می‌گن قسمت اپتیک‌اش مشکل پیدا کرده و باید عوض بشود و هم‌قیمت خود دوربین است و اینطور که عقل حکم می‌کند باید بی‌خیالش شد و رفت و یک دوربین دیجیتال دیگر خرید. حالا کی می‌ره این همه راه رو؟ باید دوباره کلی تفکر و تعقل و از این جور کارها انجام بدهم (…) تا یک دوربین دیگر انتخاب کنم. بعدش باید کلی فشار و از این جور کارها انجام بدهم (…) تا آن دوربین را اختیار کنم. خدا به داد برسد!!!
من دوربین می‌خواهم … من جدیداً چقدر چیزمیز می‌خوام!!! دوربین عکاسی دیجیتال می‌خوام، دوربین فیلمبرداری دیجیتال می‌خوام، GSP می‌خوام، Eee PC می‌خوام، …

این فیس‌بوک یک امکان خیلی خوب دارد و آن هم افزودن نرم‌افزارهای مختلف به آن می‌باشد. من خودم خیلی در جریان نیستم اما گویا می‌توان با استفاده از امکاناتی که فیس‌بوک در اختیار شما می‌گذارد برنامه‌ای بنویسید و آن را برای همه به اشتراک بگذارید.
بگذریم. یکی از این برنامه‌ها مقایسه کردن افراد نام دارد. شما در این برنامه، دوستان خود را مقایسه می‌کنید. مثلاً دو تا از دوستانتان را به شما نشان می‌دهد و می‌گوید «شما ترجیح می‌دهید با کدامیک از این دو نفر شام بخورید؟» و نتیجه آن هم با ذکر نام و یا بی ذکر نام برای طرفین می‌رود. امروز که داشتم نتایج مربوط به خودم را بررسی می‌کردم، بین اکثر آن‌ها که نتایج معقولی بود (مانند: یک پیروزی برای «شوخ طبعی» و یک شکست برای «گوش موسیقیایی») ولی دو مورد از آن‌ها که هر دو در قسمت شکست‌ها نوشته شده بود خیلی برایم جالب و عجیب بود: more likely to skip class و more confident.
یعنی کسی پیدا می‌شود که فکر کند که من به اندازه کافی از کلاس‌هایم جیم نزده‌ام؟ و یا کسی پیدا می‌شود که فکر کند من رازدار و قابل اعتماد نیستم؟