وبلاگ هومن مسگری

یک چند وقتی است که گیر داده‌ام به آپلود کردن عکس‌هایم … هر چی بیشتر آپلود می‌کنم، بیشتر می‌بینیم که چقدر عقب هستم!
امان از دست این فلیکر اعتیاد آور …
بعدش می‌خواهم بروم سراغ عکس‌های آرمان که اون‌ها رو هم خیلی وقت است آپلود نکردم!!!

ساعت هشت و هشت دقیقه. اینجا تهران است (فرودگاه مهرآباد)، صدای یک مرد تنها! تنهای تنها!
او هم رفت. پس از این و آن. و من ماندم و من!
سه تن یار من بودند. به ترتیب از کودکی تا امروز و این سه را چهاری نَبُوَد. و در کمتر از یک سال، هر سه رفتند!
(اول سپتامبر ۲۰۰۶، اول اکتبر ۲۰۰۶ و آخری هم امروز)